Rozejrzałam się po sali.Wyglądała tak jak zawsze,tylko dzisiaj na ścianach wisiały plakaty i transparenty mające na celu zagrzewać naszą drużynę.Podejrzewałam,że dzisiejszy mecz miał być meczem otwierającym sezon.Tak,sezon koszykarski rozpoczynał się dopiero w listopadzie,ponieważ pierwsze miesiące roku szkolnego zawsze były poświęcone na liczne treningi i skompletowanie składu drużyny.Dzisiaj wszystko powinno być dopięte na ostatni guzik.Najwyraźniej tak nie było.Coś musiało pójść nie tak.Musieli coś z tym zrobić,a potrzebowali w tym mnie.Tylko co to mogło być...
Wyrwałam się z rozmyśleń.Zauważyłam,że Jack i Michael nie stali już obok mnie.Gdzie oni mogli pójść!?Na szczęście nie musiałam panikować,bo Michael zaraz po mnie wrócił.
-Nie wiedziałem,że potrafisz się zgubić na sali-powiedział śmiejąc się.-Chodź-powiedział po czym złapał mnie za nadgarstek i pociągnął za sobą.
Puścił mnie dopiero w szatni naszej drużyny koszykarskiej.Było tu kilka szafek,podobnych do tych,które znajdowały się na szkolnych holach.Tutaj każda była podpisana nazwiskiem zawodnika.Oprócz jednej.Ściany były morelowe.W rogu pomieszczenia znajdowały się prysznice.
Pośrodku stała ławka.Dość długa ławka.Siedział na niej Chad.Nie zauważył kiedy weszliśmy do środka.Wyglądał na zdenerwowanego.Za nami nagle pojawił się Jack.Chad odwrócił się w naszą stronę,musiał usłyszeć Jacka.Chłopak spojrzał kolejno na Michaela,Jacka i na mnie.Zatrzymał na mnie wzrok na dłuższą chwilę.Źle czułam się z jego przeszywającym spojrzeniem.Chad rozchmurzył się.
-Czyli namówiliście ją?Dziękuję,uratowaliście mnie-powiedział i wyszedł z szatni.
Spojrzałam pytająco na chłopaków.
-Eeee....wszystko ci wyjaśnimy-powiedział zakłopotany Jack
-Mam taką nadzieje-powiedziałam i usiadłam na ławce.
-Więc to wszystko przez jednego z naszych zawodników...-zaczął niepewnie Jack
-Chestera-wtrącił Michael.-I tak go nie lubiłem.
-No tak,ja też...Ale nie o to chodzi.Chester jakiś czas temu naciągnął ścięgno...-Kontynuował Jack
-I nie może grać-znowu wtrącił Michael
-Stary,możesz mi nie przerywać!?-powiedział zdenerwowany Jack.Dość szybko się denerwował,tak samo jak ja.Zaśmiałam się.
-Dobra,już się zamykam-odrzekł chłopak i usiadł na ławce koło mnie.
-No więc Chester nie może grać w tym sezonie,więc nasza drużyna jest bez jednego zawodnika.Dzisiaj jest mecz otwierający sezon i głupio by było go zwalić,tym bardziej,że wygraliśmy puchar w zeszłym roku.No i w związku z tym Chad,nasz kapitan,ten ,który tu przed chwilą siedział,kojarzysz typa,miał znaleźć dobrego zawodnika,który zastąpiłby Chestera.No i Chad wybrał ciebie...
-Mnie?-nie byłam pewna,czy dobrze zrozumiałam co Jack przed chwilą powiedział.
-Tak ciebie.Zobaczył wczoraj jak z nami grasz i uznał,że jesteś niezła.
-No bo przecież jesteś-powiedział Michael-Przepraszam,musiałem się wtrącić-dodał,kiedy zobaczył,że Jack jest niezadowolony z jego ponownego wtrącenia się.
-Chad musiał dość długo przekonywać trenera,żeby przyjął cie do drużyny.Jeżeli nie zagrasz w tym meczu to będzie nasz koniec.
Do szatni przyszła duża grupka chłopaków-reszta drużyny.Kiedy mnie zobaczyli byli zdziwieni i zdenerwowani jednocześnie.Od razu zorientowali się,że ja jestem nowym zawodnikiem.Westchnęłam.
-Kiedy zaczyna się mecz?
-Za pół godziny...To znaczy,że zagrasz...?-zapytał z nadzieją Michael
-No a mam jakieś inne wyjście?
-W sumie możesz nas tu zostawić...-powiedział Jack.-Ale nie rób tego,proszę.
do szatni wszedł trener.Spojrzał na mnie i powiedział :
-No to pora zobaczyć jakie stroje w tym roku przygotowała nam nasza szkoła.
Wszyscy otworzyli swoje szafki.Ja również.W środku była niebieska koszulka,niebieskie spodnie,niebiesko-białe buty za kostkę z firmy nike.Była też tu duża,także w odcieniach niebieskiego i białego,torba oraz bejsbolówka.Z przodu koszulki znajdowała się podobizna głowy orła,natomiast z tyłu napisane wielkimi literami : Bennington i numer 15.Wyjęłam z szafki ubrania oraz buty i odwróciłam się.Zostałam szama w szatni.Widocznie chłopcy z drużyny wstydzili się przebierać ze mną w jednej szatni bardziej ode mnie.Szybko założyłam ubranie i zdjęłam buty.Prze chwilę patrzyłam się na moje żółte,błyszczące(niedawno je umyłam)martensy,po czym wrzuciłam je na dno szafki.Założyłam nowe buty do koszykówki.Rozmiar był idealny.Skierowałam się do wyjścia z szatni.Stanęłam jako ostatnia w rzędzie,w którym mieliśmy wyjść na boisko.Kiedy związywałam włosy w kitkę trener podszedł do mnie i powiedział :
-Chad powiedział,że dobrze grasz.Mam nadzieję,że się na tobie nie zawiodę.
Nogi się pode mną ugięły.Wszyscy wywierali na mnie presję,musiało mi pójść świetnie.Wzięłam głęboki wdech i wyszłam za resztą zawodników na boisko.
Przy wejściu minęliśmy cheerleaderki.Kiedy spojrzałam w ich stronę zobaczyłam Penelope i Jackie.Dziwnie się na mnie spojrzały.Nie przejmowałam się nimi.
Gra zaczęła się.Starałam się nie myśleć o wyniku,o ludziach na widowni,którzy właśnie mnie obserwowali.Starałam się grać swobodnie,tak jak zawsze.Na początku wszystko szło tak,jak powinno.Trener drużyny przeciwnej zrobił przerwę techniczną.Spojrzałam na tablicę z wynikami: przegrywaliśmy dwoma punktami,a do końca meczu zostało 10 sekund.Od tych 10 sekund zależał wynik meczu.
Znowu weszliśmy na boisko.Sędzia zagwizdał i piłka została wprowadzona do gry.Jack przejął piłkę i podał ją do Marka,który nie był zbytnio ogarnięty i zaczął biec do naszego kosza .Próbowałam go zatrzymać ,kiedy nagle podał mi piłkę.Byłam prawie pod samym koszem,wiedziałam,że nie mamy już szans na zdobycie decydujących punktów.Mimo to wycelowałam w kosz przeciwnika i rzuciłam piłkę.Chwilę potem usłyszałam aplauz na widowni i dźwięk oznajmujący koniec meczu.Jeszcze całkowicie nie doszło do mnie to,co przed chwilą się stało,a już cała drużyna dźwigała mnie na rękach.
środa, 6 czerwca 2012
poniedziałek, 4 czerwca 2012
18.Lubię zostać sama ze swoimi problemami.
To był pierwszy dzień tej jesieni,kiedy obudziło mnie słońce,mimo że był już 15 listopada.Wstałam z łóżka i podeszłam do okna.Na podwórku i ulicy było pełno czerwonych,pomarańczowych i żółtych liści.Brooke zawsze to przeszkadzało,dlatego zgarniała liście z podwórka w kupkę,w którą później wskakiwałam sprawiając,że podwórko wyglądało tak,jak na początku.Brooke denerwowała się i zaczynała wszystko od nowa.Lubiłam tak jej przeszkadzać.Ta jesień będzie inna.Bez Brooke,która mieszka teraz ze swoimi rodzicami.Jakoś mi jej nie brakowało,już jako dziecko musiałam nauczyć się żyć z samotnością,żyć bez miłości i jakiejkolwiek pomocy.Lubię zostać sama ze swoimi problemami.Tak po prostu.Zawsze musiałam to radzić sobie sama,a teraz to już tylko kwestia przyzwyczajenia.
Ubrałam się i zeszłam do kuchni.Otworzyłam szufladę i wyjęłam z niej baton zbożowy.Musiało mi to posłużyć za śniadanie,bo w mojej lodówce było tylko światło.Wzięłam moją ulubioną torbę w czarno-białą kratkę ( KLIK) i wyszłam przed dom.W twarz uderzył mnie podmuch ciepłego wiatru rozwiewający moją grzywkę.Odgarnęłam ją ruchem głowy,dokładnie tak samo jak wczoraj Chad.''czyli jednak mamy ze sobą coś wspólnego''-pomyślałam,zaśmiałam się w duchu,zamknęłam drzwi na klucz i ruszyłam przed siebie.
Do mojej natury należało szybkie chodzenie,więc kilka minut później byłam u celu.Był to pagórek ,z którego widać było całe miasto.
Przyszłam tu po raz pierwszy kiedy miałam 10 lat.Od tamtego dnia przychodziłam tu codziennie.Dopiero 2 lata później przestałam tu przychodzić.Dlaczego?Ponieważ zaczął się wtedy nowy okres w moim życiu.Nie był on najlepszy dla moich przyjaciół z klasy,ale sądzę,że sprawił,że jestem teraz jaka jestem.
Usiadłam pod drzewem i wyjęłam z torby książkę do matematyki.Otworzyłam ją i zaczęłam się uczyć.W poniedziałek.Czekał mnie sprawdzian,którego nie mogłam zawalić,a nauka w plenerze przychodziła mi trochę łatwiej.Jednak po godzinie nauki poczułam się znużona i zasnęłam.
Nie wiem ile trwał mój sen.Kiedy obudziłam się,nie miałam ochoty wstawać.Nadal leżałam na trawie,tylko teraz oglądałam chmury.Wiatr ucichł,panowała cisza,która przerwało szuranie opadłych liści.Podniosłam głowę.Za mną stali Jack i Michael.Ostatnio jakoś lubili zachodzić mnie tak od tyłu.Chłopcy spojrzeli po sobie po czym Jack nieśmiało podszedł bliżej i usiadł koło mnie.Obejrzał się i skinął na Michaela,który również usiadł obok mnie,tylko,że z drugiej strony.Przez jakiś czas siedzieliśmy w milczeniu.Nie trwało to długo,ale jakoś dziwnie czułam się w ich towarzystwie,kiedy panowała taka niezręczna cisza jak teraz.W końcu odważyłam się ją przerwać.
-Po co tutaj przyszliście?-spytałam i wzięłam do ręki jednego z opadłych liści,które leżały wokoło.
-Bo mamy do ciebie sprawę...-powiedział Jack patrząc na Michaela.
-Bardzo ważną-dodał drugi chłopak spoglądając na zegarek w swoim telefonie.
-No to mówcie o co chodzi-podarłam liść na małe kawałki i rzuciłam przed siebie.
-W takim razie chodź-powiedział Michael i wstał.Tak samo jak Jack.Otrzepali swoje spodnie i zaczęli schodzić z pagórka.
Szybko zerwałam się na równe nogi,wzięłam torbę i zaczęłam zbiegać z pagórka za nimi.Chwilę później przekonałam się,że nie był to najlepszy pomysł-potknęłam się i przewróciłam prosto na chłopaków i całą trójką stoczyliśmy się z pagórka.Zaczęliśmy się głośno śmiać.Przechodnie dziwnie się na nas patrzyli,ale nie obchodziło nas to.Wstaliśmy,otrzepaliśmy ubrania i ruszyliśmy w dalszą drogę.
Przez cała trasę żartowaliśmy i śmialiśmy się.Nawet nie zauważyłam,kiedy byliśmy na miejscu.Znajdowaliśmy się pod szkołą,co trochę mnie zdziwiło,bo raczej żaden z nich nie lubił chodzić do szkoły,zwłaszcza w soboty.O nic nie pytając podeszłam razem z nimi pod wejście do szkoły.Michael pociągnął drzwi za klamkę,żeby je otworzyć.Jednak ani drgnęły.Zdziwiony Jack chciał pomóc koledze i również pociągnął za klamkę.Niestety bez skutku.Siłowali się z drzwiami przez chwilę,wyglądało to dość śmiesznie,ale próbowałam powstrzymać śmiech,żeby ich nie urazić.W końcu zdenerwowany Michael kopnął w drzwi.Nic to nie dało,ale zaczęła go boleć noga.Na szczęście ból był tylko chwilowy.
Odwróciłam się.Zobaczyłam woźnego,który dziwnie nam się przyglądał.Podszedł do nas z pękiem kluczy i wkładając jeden z nich do dziurki od klucza powiedział :
-Nie wiedziałem,że będziecie chcieli włamać się do szkoły w sobotę.
-Przecież dzisiaj jest mecz-powiedział oburzony Jack.
-O,faktycznie,musiałem zapomnieć.Starość nie radość -woźny uśmiechnął się do mnie.Także odpowiedziałam mu uśmiechem.
Kiedy woźny otworzył już drzwi,weszliśmy za nim do szkoły.Przemierzaliśmy puste korytarze.Po raz pierwszy nie było tutaj tłocznie.Nie wiedziałam dokąd ani po co tutaj przyszliśmy,ale wierzyłam,że zaraz się tego dowiem.Skierowaliśmy się na salę.Krzesełka aż się błyszczały,nie wiedziałam,że myłam je wczoraj aż tak dokładnie.
Z tego,co wywnioskowałam z rozmowy Jacka z woźnym dzisiaj miał być tutaj mecz.Mecz koszykarski rzecz jasna.Więc czego Jack z Michaelem mogli ode mnie chcieć?
Ubrałam się i zeszłam do kuchni.Otworzyłam szufladę i wyjęłam z niej baton zbożowy.Musiało mi to posłużyć za śniadanie,bo w mojej lodówce było tylko światło.Wzięłam moją ulubioną torbę w czarno-białą kratkę ( KLIK) i wyszłam przed dom.W twarz uderzył mnie podmuch ciepłego wiatru rozwiewający moją grzywkę.Odgarnęłam ją ruchem głowy,dokładnie tak samo jak wczoraj Chad.''czyli jednak mamy ze sobą coś wspólnego''-pomyślałam,zaśmiałam się w duchu,zamknęłam drzwi na klucz i ruszyłam przed siebie.
Do mojej natury należało szybkie chodzenie,więc kilka minut później byłam u celu.Był to pagórek ,z którego widać było całe miasto.
Przyszłam tu po raz pierwszy kiedy miałam 10 lat.Od tamtego dnia przychodziłam tu codziennie.Dopiero 2 lata później przestałam tu przychodzić.Dlaczego?Ponieważ zaczął się wtedy nowy okres w moim życiu.Nie był on najlepszy dla moich przyjaciół z klasy,ale sądzę,że sprawił,że jestem teraz jaka jestem.
Usiadłam pod drzewem i wyjęłam z torby książkę do matematyki.Otworzyłam ją i zaczęłam się uczyć.W poniedziałek.Czekał mnie sprawdzian,którego nie mogłam zawalić,a nauka w plenerze przychodziła mi trochę łatwiej.Jednak po godzinie nauki poczułam się znużona i zasnęłam.
Nie wiem ile trwał mój sen.Kiedy obudziłam się,nie miałam ochoty wstawać.Nadal leżałam na trawie,tylko teraz oglądałam chmury.Wiatr ucichł,panowała cisza,która przerwało szuranie opadłych liści.Podniosłam głowę.Za mną stali Jack i Michael.Ostatnio jakoś lubili zachodzić mnie tak od tyłu.Chłopcy spojrzeli po sobie po czym Jack nieśmiało podszedł bliżej i usiadł koło mnie.Obejrzał się i skinął na Michaela,który również usiadł obok mnie,tylko,że z drugiej strony.Przez jakiś czas siedzieliśmy w milczeniu.Nie trwało to długo,ale jakoś dziwnie czułam się w ich towarzystwie,kiedy panowała taka niezręczna cisza jak teraz.W końcu odważyłam się ją przerwać.
-Po co tutaj przyszliście?-spytałam i wzięłam do ręki jednego z opadłych liści,które leżały wokoło.
-Bo mamy do ciebie sprawę...-powiedział Jack patrząc na Michaela.
-Bardzo ważną-dodał drugi chłopak spoglądając na zegarek w swoim telefonie.
-No to mówcie o co chodzi-podarłam liść na małe kawałki i rzuciłam przed siebie.
-W takim razie chodź-powiedział Michael i wstał.Tak samo jak Jack.Otrzepali swoje spodnie i zaczęli schodzić z pagórka.
Szybko zerwałam się na równe nogi,wzięłam torbę i zaczęłam zbiegać z pagórka za nimi.Chwilę później przekonałam się,że nie był to najlepszy pomysł-potknęłam się i przewróciłam prosto na chłopaków i całą trójką stoczyliśmy się z pagórka.Zaczęliśmy się głośno śmiać.Przechodnie dziwnie się na nas patrzyli,ale nie obchodziło nas to.Wstaliśmy,otrzepaliśmy ubrania i ruszyliśmy w dalszą drogę.
Przez cała trasę żartowaliśmy i śmialiśmy się.Nawet nie zauważyłam,kiedy byliśmy na miejscu.Znajdowaliśmy się pod szkołą,co trochę mnie zdziwiło,bo raczej żaden z nich nie lubił chodzić do szkoły,zwłaszcza w soboty.O nic nie pytając podeszłam razem z nimi pod wejście do szkoły.Michael pociągnął drzwi za klamkę,żeby je otworzyć.Jednak ani drgnęły.Zdziwiony Jack chciał pomóc koledze i również pociągnął za klamkę.Niestety bez skutku.Siłowali się z drzwiami przez chwilę,wyglądało to dość śmiesznie,ale próbowałam powstrzymać śmiech,żeby ich nie urazić.W końcu zdenerwowany Michael kopnął w drzwi.Nic to nie dało,ale zaczęła go boleć noga.Na szczęście ból był tylko chwilowy.
Odwróciłam się.Zobaczyłam woźnego,który dziwnie nam się przyglądał.Podszedł do nas z pękiem kluczy i wkładając jeden z nich do dziurki od klucza powiedział :
-Nie wiedziałem,że będziecie chcieli włamać się do szkoły w sobotę.
-Przecież dzisiaj jest mecz-powiedział oburzony Jack.
-O,faktycznie,musiałem zapomnieć.Starość nie radość -woźny uśmiechnął się do mnie.Także odpowiedziałam mu uśmiechem.
Kiedy woźny otworzył już drzwi,weszliśmy za nim do szkoły.Przemierzaliśmy puste korytarze.Po raz pierwszy nie było tutaj tłocznie.Nie wiedziałam dokąd ani po co tutaj przyszliśmy,ale wierzyłam,że zaraz się tego dowiem.Skierowaliśmy się na salę.Krzesełka aż się błyszczały,nie wiedziałam,że myłam je wczoraj aż tak dokładnie.
Z tego,co wywnioskowałam z rozmowy Jacka z woźnym dzisiaj miał być tutaj mecz.Mecz koszykarski rzecz jasna.Więc czego Jack z Michaelem mogli ode mnie chcieć?
niedziela, 3 czerwca 2012
17.Na sali
To popołudnie zapowiadało się nieciekawie.Nauczycielka wf kazała mi przyjść i posprzątać salę gimnastyczną.Nie nazwałabym tego salą gimnastyczną.
W tym liceum były dwa takie obiekty.W jednej uczniowie mieli lekcje wf.Był wyposażony kilkoma koszami.dwiema bramkami ustawionymi na różnych końcach sali,drabinkami i kilkoma ławkami,gdzie zazwyczaj siedzieli niećwiczący i nauczyciele.Natomiast drugi obiekt,w którym się teraz znajdowałam,był zupełnie inny.Był trochę większy,z masą krzesełek na widowni,elektroniczną tablicą wyników,dwoma koszami.Obok sali znajdowały się szatnie dla zawodników drużyn koszykarskich.Na tej sali odbywały się mecze i treningi.W poprzedniej szkole nie było takiej sali,bo nie było tam drużyny koszykarskiej.Tutaj była ponoć nie najgorsza,ale nieźle śmieciła w szatni.Tak przynajmniej twierdził nasz woźny.Dlatego musiałam mu pomóc w sprzątaniu sali ,bo on,jak co piątek,całkowicie poświęcał się szatniom.
Kiedy skończyłam sprzątać usiadłam na krześle w pierwszym rzędzie koło mojej torby.Wyjęłam z niej telefon i odpisywałam na sms'a od Brooke,gdy usłyszałam czyjś głos.
-Co ty tu robisz ?
Podniosłam głowę.Przede mną stali Jack i Michael z piłką w ręce.
-Babka od wf kazała mi przyjść i posprzątać,właśnie skończyłam-schowałam telefon do torby.-A wy,co tu robicie?
-Za pół godziny mamy trening i chcieliśmy przed nim chwile pograć-Jack uśmiechnął się do mnie.ładnie mu było z uśmiechem.
-Grasz z nami?-spytał Michael.
-Jasne-szczerze mówiąc nie wiedziałam,że należą do naszej drużyny,ale wolałam już nie wracać do tego tematu.
Może po 15 minutach gry usłyszeliśmy głos dochodzący z ostatniego rzędu na widowni.
-Nie wiedziałem,że wy też przychodzicie przed treningiem,żeby w spokoju pograć.
Odwróciliśmy się jak na rozkaz w wojsku.W ostatnim rzędzie siedział Chad Grimes- uczeń trzeciej klasy,kapitan drużyny koszykarskiej i najładniejszy chłopak w szkole.Wszystkie dziewczyny po prostu wariują ,gdy tylko go zobaczą.I co z tego,skoro i tak połowa z nich nie miała odwagi do niego zagadać.Jeżeli już jakaś zagadała,to nie był nią zainteresowany-widziałam takie scenki często,mamy szafki w tej samej części szkoły.Kiedy zobaczył trenera ,wstał i zaczął schodzić na dół poprawiając grzywkę energicznymi ruchami głowy.Następnie podbiegł do niego i zaczął z nim rozmawiać.Właściwie nie była to rozmowa bo tylko Chad coś mówił.Miałam wrażenie,że do czegoś go przekonuje.Coraz więcej chłopaków przychodziło na trening,więc pożegnałam się z Jackiem i Michaelem,wzięłam torbę i udałam się do domu.
W tym liceum były dwa takie obiekty.W jednej uczniowie mieli lekcje wf.Był wyposażony kilkoma koszami.dwiema bramkami ustawionymi na różnych końcach sali,drabinkami i kilkoma ławkami,gdzie zazwyczaj siedzieli niećwiczący i nauczyciele.Natomiast drugi obiekt,w którym się teraz znajdowałam,był zupełnie inny.Był trochę większy,z masą krzesełek na widowni,elektroniczną tablicą wyników,dwoma koszami.Obok sali znajdowały się szatnie dla zawodników drużyn koszykarskich.Na tej sali odbywały się mecze i treningi.W poprzedniej szkole nie było takiej sali,bo nie było tam drużyny koszykarskiej.Tutaj była ponoć nie najgorsza,ale nieźle śmieciła w szatni.Tak przynajmniej twierdził nasz woźny.Dlatego musiałam mu pomóc w sprzątaniu sali ,bo on,jak co piątek,całkowicie poświęcał się szatniom.
Kiedy skończyłam sprzątać usiadłam na krześle w pierwszym rzędzie koło mojej torby.Wyjęłam z niej telefon i odpisywałam na sms'a od Brooke,gdy usłyszałam czyjś głos.
-Co ty tu robisz ?
Podniosłam głowę.Przede mną stali Jack i Michael z piłką w ręce.
-Babka od wf kazała mi przyjść i posprzątać,właśnie skończyłam-schowałam telefon do torby.-A wy,co tu robicie?
-Za pół godziny mamy trening i chcieliśmy przed nim chwile pograć-Jack uśmiechnął się do mnie.ładnie mu było z uśmiechem.
-Grasz z nami?-spytał Michael.
-Jasne-szczerze mówiąc nie wiedziałam,że należą do naszej drużyny,ale wolałam już nie wracać do tego tematu.
Może po 15 minutach gry usłyszeliśmy głos dochodzący z ostatniego rzędu na widowni.
-Nie wiedziałem,że wy też przychodzicie przed treningiem,żeby w spokoju pograć.
Odwróciliśmy się jak na rozkaz w wojsku.W ostatnim rzędzie siedział Chad Grimes- uczeń trzeciej klasy,kapitan drużyny koszykarskiej i najładniejszy chłopak w szkole.Wszystkie dziewczyny po prostu wariują ,gdy tylko go zobaczą.I co z tego,skoro i tak połowa z nich nie miała odwagi do niego zagadać.Jeżeli już jakaś zagadała,to nie był nią zainteresowany-widziałam takie scenki często,mamy szafki w tej samej części szkoły.Kiedy zobaczył trenera ,wstał i zaczął schodzić na dół poprawiając grzywkę energicznymi ruchami głowy.Następnie podbiegł do niego i zaczął z nim rozmawiać.Właściwie nie była to rozmowa bo tylko Chad coś mówił.Miałam wrażenie,że do czegoś go przekonuje.Coraz więcej chłopaków przychodziło na trening,więc pożegnałam się z Jackiem i Michaelem,wzięłam torbę i udałam się do domu.
wtorek, 20 marca 2012
16.I wtedy to oni znienawidzili mnie.
''Moi rodzice nie żyją.Zginęli w wypadku kiedy miałam prawie 2 lata, a mój brat 7.Ponoć bardzo nas kochali,więc chcieli,żeby brat mojego taty się nami zaopiekował.Mój wujek,który jeszcze niedawno był moim tatą,razem ze swoją żoną,czyli moją ciocią,także do niedawna moją mamą,był naukowcem.Moi rodzice także.Pracowali razem nad jakimś projekt.Kiedy jechali na jakąś konferencje,na której mieli go przedstawić mieli wypadek samochodowy.Niestety moi rodzice nie przeżyli.Pogotowie przyjechało za późno.Mama poprosiła ciocię,żeby się nami zaopiekowała.Mam wiedziała,że może jej zaufać,wcześniej się przyjaźniły.Przestały,kiedy ciocia przedstawiła jej swojego chłopak.Moja mam zakochała się w nim a potem za niego wyszła.Ciocia natomiast wyszła,za jego brata.Ale moja mama myliła się co do cioci.Ciocia nienawidziła mamy.Nie mogła wybaczyć jej tego,że odbiła jej chłopaka.Po powrocie z konferencji zakończonej pomyślnie ciocia chciała nas oddać do domu dziecka.Od oddania mnie powstrzymało ją sumienie,które wtedy jeszcze miała.Kto wie,może tam byłoby mi lepiej?A może to nie miałoby żadnego znaczenia?Może tam też spotkałabym jakieś towarzystwo,które zmieniłoby mnie na taką,jaką teraz jestem.Nie wiem.Moja ciocia oddała tam tylko mojego brata.Powiedziała mi,że przyrzekał,że mnie znajdzie i od nich zabierze,znienawidził ich to pewne.
Potem było tylko gorzej.Moi rodzice nie mogli zająć się projektem,który przyniósłby im fortunę,bo musieli się opiekować mną.Tak im przynajmniej powiedzieli,kiedy urzędnicy przyszli podpisać umowę i zobaczyli mnie.I wtedy to oni znienawidzili mnie.Nie potrafili się mną opiekować.Gdy byłam starsza pozwalali mi na wszystko,nie zwracali na mnie uwagi.Próbowałam wtedy różnych rzeczy,bezskutecznie.za to zawsze dawali mi to,czego chciałam.Po prostu chcieli żebym miała ''szczęśliwe dzieciństwo'' .Ale oni nie wiedzieli,że mi brakuje rodziny. Mimo to,nie wyrosłam na rozpieszczone dziecko.Ostatnią rzeczą,za którą zapłaciłam sama były moje martensy.Potem już tylko pogodziłam się z faktem,że muszę sobie radzić sama.I tak było.wtedy byłam sama.Całkowicie sama.Nikt nie mógł mi pomóc.Musiałam wtedy siedzieć sama,ze swoimi problemami.Tak po prostu.Teraz to już tylko kwestia przyzwyczajenia.Później,osoby z mojej klasy zazdrościły mi,że mogę wychodzić wszędzie,gdzie chcę i o której chcę.Potem poznałam ich.Jack'a,Michael'a i Joe'go.Mieliśmy tam kilka kłopotów z policją,ale moi rodzice nie przejmowali się tym.Dopiero zwrócili na to uwagę,gdy przyszli do nich znajomi,którzy znają jakiegoś policjanta i zaczęła się gadka na ten temat.Według moich przyszywanych rodziców przyniosłam im znowu wstyd.Tak,nie byli ze mnie zadowoleni,ale to wiedziałam od samego początku..''
Może mogłabym dalszą część chemii spędzić na myśleniu o tej sprawie,ale przerwała mi kulka z papieru,którą dostałam w głowę.Wiedziałam kto ją rzucił więc popatrzyłam na Eddy'ego siedzącego w środkowym rzędzie ,w ostatniej ławce,tak samo jak ja.Śmiał się razem z Derekiem,który siedział przed nim.Lubiłam chłopaków z tej klasy.Byli dużo fajniejsi od dziewczyn,a na pewno byli bardziej kontaktowi.Oni jakoś nie robili problemu z zaprzyjaźnienia się ze mną.
-Ha,ha,bardzo śmieszne-powiedziałam i uśmiechnęłam się do nich.
-Lepiej patrz teraz co zrobię-powiedział Eddy i zrobił kolejną papierową kulkę.Była dość mała,bo miała polecieć na drugi koniec klasy.Edyy chciał rzucić w Penelope.Niestety ona schyliła się i kulka wpadła prosto do kubka z kawą nauczyciela chemii.Pan od chemii odwrócił się i wziął do ręki kubek.Wypił wszystko jednym łykiem i postawił pusty kubek na biurku.Ja,Eddy i Derek zaczęliśmy się śmiać.Pan od chemii,który najwyraźniej miał bardzo słabe nerwy,od razu podszedł do nas i wręczył nam karteczki,że po lekcjach mamy zostać w kozie i wyrzucił nas z klasy.Dalszą cześć lekcji spędziliśmy na staniu na korytarzu oraz śmianiu się nieopanowanym śmiechem.
Potem było tylko gorzej.Moi rodzice nie mogli zająć się projektem,który przyniósłby im fortunę,bo musieli się opiekować mną.Tak im przynajmniej powiedzieli,kiedy urzędnicy przyszli podpisać umowę i zobaczyli mnie.I wtedy to oni znienawidzili mnie.Nie potrafili się mną opiekować.Gdy byłam starsza pozwalali mi na wszystko,nie zwracali na mnie uwagi.Próbowałam wtedy różnych rzeczy,bezskutecznie.za to zawsze dawali mi to,czego chciałam.Po prostu chcieli żebym miała ''szczęśliwe dzieciństwo'' .Ale oni nie wiedzieli,że mi brakuje rodziny. Mimo to,nie wyrosłam na rozpieszczone dziecko.Ostatnią rzeczą,za którą zapłaciłam sama były moje martensy.Potem już tylko pogodziłam się z faktem,że muszę sobie radzić sama.I tak było.wtedy byłam sama.Całkowicie sama.Nikt nie mógł mi pomóc.Musiałam wtedy siedzieć sama,ze swoimi problemami.Tak po prostu.Teraz to już tylko kwestia przyzwyczajenia.Później,osoby z mojej klasy zazdrościły mi,że mogę wychodzić wszędzie,gdzie chcę i o której chcę.Potem poznałam ich.Jack'a,Michael'a i Joe'go.Mieliśmy tam kilka kłopotów z policją,ale moi rodzice nie przejmowali się tym.Dopiero zwrócili na to uwagę,gdy przyszli do nich znajomi,którzy znają jakiegoś policjanta i zaczęła się gadka na ten temat.Według moich przyszywanych rodziców przyniosłam im znowu wstyd.Tak,nie byli ze mnie zadowoleni,ale to wiedziałam od samego początku..''
Może mogłabym dalszą część chemii spędzić na myśleniu o tej sprawie,ale przerwała mi kulka z papieru,którą dostałam w głowę.Wiedziałam kto ją rzucił więc popatrzyłam na Eddy'ego siedzącego w środkowym rzędzie ,w ostatniej ławce,tak samo jak ja.Śmiał się razem z Derekiem,który siedział przed nim.Lubiłam chłopaków z tej klasy.Byli dużo fajniejsi od dziewczyn,a na pewno byli bardziej kontaktowi.Oni jakoś nie robili problemu z zaprzyjaźnienia się ze mną.
-Ha,ha,bardzo śmieszne-powiedziałam i uśmiechnęłam się do nich.
-Lepiej patrz teraz co zrobię-powiedział Eddy i zrobił kolejną papierową kulkę.Była dość mała,bo miała polecieć na drugi koniec klasy.Edyy chciał rzucić w Penelope.Niestety ona schyliła się i kulka wpadła prosto do kubka z kawą nauczyciela chemii.Pan od chemii odwrócił się i wziął do ręki kubek.Wypił wszystko jednym łykiem i postawił pusty kubek na biurku.Ja,Eddy i Derek zaczęliśmy się śmiać.Pan od chemii,który najwyraźniej miał bardzo słabe nerwy,od razu podszedł do nas i wręczył nam karteczki,że po lekcjach mamy zostać w kozie i wyrzucił nas z klasy.Dalszą cześć lekcji spędziliśmy na staniu na korytarzu oraz śmianiu się nieopanowanym śmiechem.
15.Nie tylko ty odróżniasz się od naszej rodziny swoja głupotą.
''Nareszcie weekend''-pomyślałam kiedy wyszłam ze szkoły.Dzisiaj trochę wiało.Wyjęłam telefon.Dostałam sms'a.Był od moich rodziców : ''Przyjedziemy o 15 pod twój dom,pojedziemy na cmentarz,na groby twoich dziadków.''Odkąd się wyprowadziłam nie spotykam się zbyt często z rodzicami.Nie lubię też tego robić.Mimo to,teraz musiałam się z nimi spotkać,bo chciałam wyjaśnić sprawę Mike'a.To była jedyna okazja,bo przecież oni nie chcą mieć ze mną nic wspólnego,ja z nimi teraz też nie.Poszłam na przystanek.Ten autobus nie spóźniał się jak poprzedni.Po drodze z przystanku,na którym wysiadłam spotkałam Brooke.Widać było,że dziś nie ma humoru.
-A ty co dzisiaj taka smutna ?-spytałam,kiedy dogoniłam Brooke.
-Idę na weekend do moich rodziców-powiedziała.
-I to jest aż taką straszna rzeczą,że psuje ci humor ?-zapytałam dość zdziwiona.Rodzice Brooke byli normalni.Interesowali się Brooke.Dzięki nim Brooke wyrosła na dobrego człowieka.Nie tak jak ja.
-Tak.Pewnie będziemy gadać o tobie.O tym,ze nie powinnyśmy razem mieszkać ,może nawet przyjaźnić-dodała przygnębionym głosem Brooke.Teraz zrozumiałam dlaczego jest taka przygnębiona.Ale rozumiałam też jej rodziców.Gdybym miała taką córkę jak Brooke na pewno też miałabym pretensje o to,że mieszka z kimś takim jak ja.Brooke jest świetną dziewczyną.Kiedyś w podstawówce chciałam być taka jak ona,ale potem uznałam,że najlepiej zostać sobą.W sumie przez bycie sobą mam same problemy,ale Brooke zawsze mi pomaga.Z resztą,kogo ja oszukuję?Przecież ona nie wie jakie ja mam dokładnie problemy.Wszystkie maja związek z przeszłością,a ja już dawno zostawiłam ją w tyle i nie chcę do nie wracać.Mimo to Brooke stara się mi pomóc.
♥ ♥ ♥
Siedziałam w restauracji z rodzicami.zaproponowali mi wyjście na obiad,więc zgodziłam się.Z tą restauracją było związane jakieś ważne wydarzenie dla nich.Oświadczyny czy coś podobnego.Mimo,że wszyscy byli tam elegancko ubrani,bo była to dość elegancka restauracja,nie czułam się nieswojo.Oczywiście moja osoba została zauważona.Moi rodzice znali się z obsługą tej restauracji,dlatego zdziwił mnie fakt,że nie próbowali przerwać sceny,którą później odstawiłam.
Kiedy kelner podał nasze jedzenie zaczęliśmy jeść.Oczywiście porcja,którą dostałam była jak dla mnie niemożliwa do zjedzenia.Kiedy wiedziałam,że więcej w siebie nie wcisnę zapytałam:
-Dlaczego nie powiedzieliście mi,że mam brata?
-A skąd wiesz,że...-zaczęła moja mama.
-Spotkałam go jakiś czas temu-przerwałam jej.
-W takim razie nie tylko ty odróżniasz się od naszej rodziny swoją głupotą-powiedział mój tata.-Już 2 lata tutaj studiuje i dopiero teraz cię odnalazł?
Nie takiej reakcji się spodziewałam.Żadnego szoku.Wręcz przeciwnie: byli zadowoleni.Spojrzałam na nich pytającym wzrokiem.
-Najwyraźniej tak ,tato-powiedziałam z naciskiem na ostatnie słowo.Odniosłam wrażenie,że zapomniał,że jestem jego córką.Niestety wcale nie zapomniał.
-Nie mów do mnie tato,skoro nim nie jestem-powiedział.-Nie jesteśmy twoimi rodzicami.Wreszcie możemy się odciąć od tej ''nazwy''.
Teraz zupełnie nie wiedziałam o co chodzi,ale nie miałam czasu na zastanawianie się,ponieważ mój ''tata'' dalej mówił.
-A ty co dzisiaj taka smutna ?-spytałam,kiedy dogoniłam Brooke.
-Idę na weekend do moich rodziców-powiedziała.
-I to jest aż taką straszna rzeczą,że psuje ci humor ?-zapytałam dość zdziwiona.Rodzice Brooke byli normalni.Interesowali się Brooke.Dzięki nim Brooke wyrosła na dobrego człowieka.Nie tak jak ja.
-Tak.Pewnie będziemy gadać o tobie.O tym,ze nie powinnyśmy razem mieszkać ,może nawet przyjaźnić-dodała przygnębionym głosem Brooke.Teraz zrozumiałam dlaczego jest taka przygnębiona.Ale rozumiałam też jej rodziców.Gdybym miała taką córkę jak Brooke na pewno też miałabym pretensje o to,że mieszka z kimś takim jak ja.Brooke jest świetną dziewczyną.Kiedyś w podstawówce chciałam być taka jak ona,ale potem uznałam,że najlepiej zostać sobą.W sumie przez bycie sobą mam same problemy,ale Brooke zawsze mi pomaga.Z resztą,kogo ja oszukuję?Przecież ona nie wie jakie ja mam dokładnie problemy.Wszystkie maja związek z przeszłością,a ja już dawno zostawiłam ją w tyle i nie chcę do nie wracać.Mimo to Brooke stara się mi pomóc.
♥ ♥ ♥
Siedziałam w restauracji z rodzicami.zaproponowali mi wyjście na obiad,więc zgodziłam się.Z tą restauracją było związane jakieś ważne wydarzenie dla nich.Oświadczyny czy coś podobnego.Mimo,że wszyscy byli tam elegancko ubrani,bo była to dość elegancka restauracja,nie czułam się nieswojo.Oczywiście moja osoba została zauważona.Moi rodzice znali się z obsługą tej restauracji,dlatego zdziwił mnie fakt,że nie próbowali przerwać sceny,którą później odstawiłam.
Kiedy kelner podał nasze jedzenie zaczęliśmy jeść.Oczywiście porcja,którą dostałam była jak dla mnie niemożliwa do zjedzenia.Kiedy wiedziałam,że więcej w siebie nie wcisnę zapytałam:
-Dlaczego nie powiedzieliście mi,że mam brata?
-A skąd wiesz,że...-zaczęła moja mama.
-Spotkałam go jakiś czas temu-przerwałam jej.
-W takim razie nie tylko ty odróżniasz się od naszej rodziny swoją głupotą-powiedział mój tata.-Już 2 lata tutaj studiuje i dopiero teraz cię odnalazł?
Nie takiej reakcji się spodziewałam.Żadnego szoku.Wręcz przeciwnie: byli zadowoleni.Spojrzałam na nich pytającym wzrokiem.
-Najwyraźniej tak ,tato-powiedziałam z naciskiem na ostatnie słowo.Odniosłam wrażenie,że zapomniał,że jestem jego córką.Niestety wcale nie zapomniał.
-Nie mów do mnie tato,skoro nim nie jestem-powiedział.-Nie jesteśmy twoimi rodzicami.Wreszcie możemy się odciąć od tej ''nazwy''.
Teraz zupełnie nie wiedziałam o co chodzi,ale nie miałam czasu na zastanawianie się,ponieważ mój ''tata'' dalej mówił.
niedziela, 19 lutego 2012
14.Cela masz nadal dobrego.
W tej szkole nawet szatnie były zatłoczone.Szłam na wf.Chciałam kupić sobie w sklepiku coś do picia.Kolejka nie było duża,dlatego od razu weszłam do środka.Stanęłam za chłopakiem o brązowych włosach.Nagle podszedł do niego drugi chłopak.Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.Po 2 latach znowu ich zobaczyłam.Wiem,że od tamtego czasu bardzo się zmieniłam,ale mimo to,bałam się,że mnie poznają.Bałam się ,że to znowu się zacznie,a ja nie będę w stanie od nich odejść.Bałam się,że znowu zacznę zaniedbywać przyjaciół.Bałam się,że to wszystko się powtórzy.Na szczęście wyszli już ze sklepiku.Dopchałam się do lady i kupiłam 7up'a.Kiedy wyszłam ze sklepiku znowu ich zobaczyłam.Spojrzeliśmy sobie prosto w oczy.Stchórzyłam i dość szybko poszłam na blok sportowy.Weszłam do szatni.Od razu przywitał mnie okrzyk Penelope:
-Chyba się puka jak się wchodzi do szatni ! My się tu przebieramy!A,Amy,to tylko ty.
Nie lubiłam tej dziewczyny do samego początku.Była uważana za najfajniejsza i najładniejsza dziewczynę w klasie,a może i nawet w szkole.Ona sama też tak o sobie myślała.W klasie miała tylko jedną przyjaciółkę.To była chyba jej jedyna przyjaciółka.Dlaczego się przyjaźnią?Nikt tego nie wie.Jackie jest zupełnie inna niż Penelope.Mimo to zawsze razem chodziły w szkole,po szkole,na imprezach.Jackie była główną obserwatorką wszystkich wyczynów Penelope.Nie oszukujmy się : ona była naprawdę wredna,jeżeli jej podpadniesz to ona zniszczy cię.Miałam wrażenie,że ja jestem kolejna na jej liście osób do zniszczenia.Kto wie,może nawet stałam się jej priorytetem ? Przebrałam się w strój od wf i razem z reszta dziewczyn wyszłyśmy na halę.Była dość duża,musiała być niedawno wyremontowana bo na ścianach były kolory,wyglądające na nowe,podłoga także nie była jeszcze zniszczona.Po chwili dołączyła do nas Alex,która przyniosła piłkę do kosza.Hmn...Koszykówka...Nie grałam w nią od dwóch lat.W szkole nie zdarzało nam się w nią grać.Może dlatego,że nasza wf-istka była zakochana w siatkówce.Alex podała mi piłkę.Podczas,gdy inne dziewczyny się kłóciły,kto ma wybierać drużyny ja podeszłam pod kosz i rzuciłam piłkę.Trafiłam.
-Cela masz nadal dobrego-usłyszałam głos jakiegoś chłopaka.Dobrze wiedziałam czyj jest to głos,nie miałam odwagi na niego spojrzeć.
-Co ty tu robisz?Nie widziałem cię na początku września.
-Może dlatego,że nie było mnie tu na początku września -odważyłam się spojrzeć na Jack'a.Koło niego stał Michael.-Chodzę do tego liceum od poniedziałku.
- O której dziś kończysz lekcje ?-zapytał wreszcie Michael
-To jest moja ostatnia godzina-powiedziałam.Usłyszałam wołanie dziewczyn.Miałyśmy zacząć grać w kosza,a ja miałam piłkę -Sory,ale muszę już iść.
-To zaczekaj na nas przed szkoła po wf ,ok ?-zapytał Michael.
-Jasne-powiedziałam i poszłam do dziewczyn.
Po skończonym wf poszłam do szatni.Przebrałam się szybko i wyszłam z niej.Na szczęście nasza szatnia dziwnym trafem była otwarta więc wzięłam z niej moja skórę i wyszłam przed szkołę.Jack i Michael już na mnie czekali.
-Lepiej załóż kurtkę,w końcu jest już 31 października-powiedział Jack.Założyłam kurtkę.
-No właśnie,jest 31 października.Jutro jest 1 listopada-powiedział Michael kopiąc jakiś kamień.
-I co w związku z tym ?-zapytałam rozplątując moje włosy z kitki.
-Pomyśleliśmy,że możemy dzisiaj pójść na grób Joe'go -powiedział Jack patrząc na mnie.Szukałam szczotki w mojej torbie.
-Wiesz przecież,jak jego matka reaguje na nas gdy nas widzi gdziekolwiek,a co dopiero mówić o spotkaniu z nią na cmentarzu-dodał Michael.Znalazłam szczotkę i zaczęłam czesać włosy.Mieli rację.Matka Joe'go nie lubiła nas od samego początku,a po śmierci Joe'go znienawidziła nas.Jutro na pewno będzie na cmentarzu,dlatego lepiej było pójść tam dzisiaj.
-Dobra,to o której ?-spytałam chowając szczotkę.
-Jeżeli masz czas to możemy iść nawet teraz-spytał Jack.W jego oczach było coś takiego,tak jakby odrobina nadziei.Spojrzałam na zegarek w telefonie.W sumie nie miałam nic do roboty.
-Dobra.
-No to chodźmy-powiedział Michael i poszliśmy na cmentarz.
-Chyba się puka jak się wchodzi do szatni ! My się tu przebieramy!A,Amy,to tylko ty.
Nie lubiłam tej dziewczyny do samego początku.Była uważana za najfajniejsza i najładniejsza dziewczynę w klasie,a może i nawet w szkole.Ona sama też tak o sobie myślała.W klasie miała tylko jedną przyjaciółkę.To była chyba jej jedyna przyjaciółka.Dlaczego się przyjaźnią?Nikt tego nie wie.Jackie jest zupełnie inna niż Penelope.Mimo to zawsze razem chodziły w szkole,po szkole,na imprezach.Jackie była główną obserwatorką wszystkich wyczynów Penelope.Nie oszukujmy się : ona była naprawdę wredna,jeżeli jej podpadniesz to ona zniszczy cię.Miałam wrażenie,że ja jestem kolejna na jej liście osób do zniszczenia.Kto wie,może nawet stałam się jej priorytetem ? Przebrałam się w strój od wf i razem z reszta dziewczyn wyszłyśmy na halę.Była dość duża,musiała być niedawno wyremontowana bo na ścianach były kolory,wyglądające na nowe,podłoga także nie była jeszcze zniszczona.Po chwili dołączyła do nas Alex,która przyniosła piłkę do kosza.Hmn...Koszykówka...Nie grałam w nią od dwóch lat.W szkole nie zdarzało nam się w nią grać.Może dlatego,że nasza wf-istka była zakochana w siatkówce.Alex podała mi piłkę.Podczas,gdy inne dziewczyny się kłóciły,kto ma wybierać drużyny ja podeszłam pod kosz i rzuciłam piłkę.Trafiłam.
-Cela masz nadal dobrego-usłyszałam głos jakiegoś chłopaka.Dobrze wiedziałam czyj jest to głos,nie miałam odwagi na niego spojrzeć.
-Co ty tu robisz?Nie widziałem cię na początku września.
-Może dlatego,że nie było mnie tu na początku września -odważyłam się spojrzeć na Jack'a.Koło niego stał Michael.-Chodzę do tego liceum od poniedziałku.
- O której dziś kończysz lekcje ?-zapytał wreszcie Michael
-To jest moja ostatnia godzina-powiedziałam.Usłyszałam wołanie dziewczyn.Miałyśmy zacząć grać w kosza,a ja miałam piłkę -Sory,ale muszę już iść.
-To zaczekaj na nas przed szkoła po wf ,ok ?-zapytał Michael.
-Jasne-powiedziałam i poszłam do dziewczyn.
Po skończonym wf poszłam do szatni.Przebrałam się szybko i wyszłam z niej.Na szczęście nasza szatnia dziwnym trafem była otwarta więc wzięłam z niej moja skórę i wyszłam przed szkołę.Jack i Michael już na mnie czekali.
-Lepiej załóż kurtkę,w końcu jest już 31 października-powiedział Jack.Założyłam kurtkę.
-No właśnie,jest 31 października.Jutro jest 1 listopada-powiedział Michael kopiąc jakiś kamień.
-I co w związku z tym ?-zapytałam rozplątując moje włosy z kitki.
-Pomyśleliśmy,że możemy dzisiaj pójść na grób Joe'go -powiedział Jack patrząc na mnie.Szukałam szczotki w mojej torbie.
-Wiesz przecież,jak jego matka reaguje na nas gdy nas widzi gdziekolwiek,a co dopiero mówić o spotkaniu z nią na cmentarzu-dodał Michael.Znalazłam szczotkę i zaczęłam czesać włosy.Mieli rację.Matka Joe'go nie lubiła nas od samego początku,a po śmierci Joe'go znienawidziła nas.Jutro na pewno będzie na cmentarzu,dlatego lepiej było pójść tam dzisiaj.
-Dobra,to o której ?-spytałam chowając szczotkę.
-Jeżeli masz czas to możemy iść nawet teraz-spytał Jack.W jego oczach było coś takiego,tak jakby odrobina nadziei.Spojrzałam na zegarek w telefonie.W sumie nie miałam nic do roboty.
-Dobra.
-No to chodźmy-powiedział Michael i poszliśmy na cmentarz.
środa, 15 lutego 2012
13.Oni tego nie wiedzą...i raczej się nie dowiedzą.
Weszłam do kuchni i otworzyłam lodówkę.Wyjęłam z niej prawie pusty słoik nutelli i moim zwyczajem usiadłam na kuchennym blacie.
-To co chcesz mi powiedzieć?-zapytałam wyjadając resztki nutelli.
-Dzisiaj spotkałam w sklepie moich rodziców...-zaczęła Brooke siadając naprzeciwko mnie na stołku-...i powiedzieli,że nie chcą,żebym dłużej mieszkała z tobą.
-Dlaczego?-spytałam patrząc na dno pustego już słoika.
Ostatnio w liceum nr 3 znaleziono narkotyki.Prawdopodobnie ktoś,kto nie uczy się tam podrzucił je.Moi rodzice uważają jednak,że był to któryś z uczniów i,że ty pewnie wpadniesz w takie towarzystwo i wciągniesz w to mnie -Brooke nie miała odwagi spojrzeć mi w twarz.Zeskoczyłam z blatu i wyszłam z domu.Znowu ktoś ocenił mnie zbyt pochopnie.Wnioskują tak z sytuacji ,o których nie wiedzą prawdy.Nawet Brooke jej nie wie.Oni tego nie wiedzą ... i raczej się nie dowiedzą.Doszłam już do przystanku,na którym siedział Mike.Usiadłam koło niego.Po chwili ciszy odezwał się :
-Chcę ci coś powiedzieć.Chciałem to zrobić pod twoim domem,ale przerwała mi twoja przyjaciółka-autobus,na który czekał Mike przyjechał na przystanek.Mike stanął w drzwiach.-Nie uwierzysz mi,ale chcę żebyś wiedziała,że jestem twoim bratem-drzwi autobusu zamknęły się.Autobus odjechał i na przystanku zostałam tylko ja.Nie mogłam uwierzyć w to,co usłyszałam.Mike jest moim bratem !?To w sumie wyjaśniłoby te wszystkie nasze podobieństwa.Nie wiedziałam,co mam ze sobą zrobić,więc przeliczyłam pieniądze,które znalazłam w kieszeni spodni i poszłam kupić słoik nutelli.
-To co chcesz mi powiedzieć?-zapytałam wyjadając resztki nutelli.
-Dzisiaj spotkałam w sklepie moich rodziców...-zaczęła Brooke siadając naprzeciwko mnie na stołku-...i powiedzieli,że nie chcą,żebym dłużej mieszkała z tobą.
-Dlaczego?-spytałam patrząc na dno pustego już słoika.
Ostatnio w liceum nr 3 znaleziono narkotyki.Prawdopodobnie ktoś,kto nie uczy się tam podrzucił je.Moi rodzice uważają jednak,że był to któryś z uczniów i,że ty pewnie wpadniesz w takie towarzystwo i wciągniesz w to mnie -Brooke nie miała odwagi spojrzeć mi w twarz.Zeskoczyłam z blatu i wyszłam z domu.Znowu ktoś ocenił mnie zbyt pochopnie.Wnioskują tak z sytuacji ,o których nie wiedzą prawdy.Nawet Brooke jej nie wie.Oni tego nie wiedzą ... i raczej się nie dowiedzą.Doszłam już do przystanku,na którym siedział Mike.Usiadłam koło niego.Po chwili ciszy odezwał się :
-Chcę ci coś powiedzieć.Chciałem to zrobić pod twoim domem,ale przerwała mi twoja przyjaciółka-autobus,na który czekał Mike przyjechał na przystanek.Mike stanął w drzwiach.-Nie uwierzysz mi,ale chcę żebyś wiedziała,że jestem twoim bratem-drzwi autobusu zamknęły się.Autobus odjechał i na przystanku zostałam tylko ja.Nie mogłam uwierzyć w to,co usłyszałam.Mike jest moim bratem !?To w sumie wyjaśniłoby te wszystkie nasze podobieństwa.Nie wiedziałam,co mam ze sobą zrobić,więc przeliczyłam pieniądze,które znalazłam w kieszeni spodni i poszłam kupić słoik nutelli.
Subskrybuj:
Posty (Atom)